Saat 09.03. Sunucu çöktü. Müşteriler şikâyet etmeye başladı. Ekip birbirine bakıyor. Telefonlar susmuyor. Gelen kutusu kırmızı alarm veriyor. Tam bir kaos. Ve o anda toplantı odasında ilginç bir dönüşüm yaşanıyor. Normalde sakin olan yönetici sesini yükseltiyor. Empatik ve sakin ekip lideri bir anda diktatöre dönüşüyor. Her fikre açık olan
Bir çocuğu yabancı bir ülkeye bırakın. Anında iletişim kurmaya, oyun oynamaya başlar. Gramer bilmez, kelime hazinesi çok sınırlıdır. Yanlış konuşur, devrik, bozuk cümleler kurar. Ama devam eder. Birkaç ay sonra da sanki hep oradaymış gibi sohbet etmeye başlar. Peki bir yetişkini aynı ortama bırakırsanız? Kelimeleri, kuralları, zaman çekimlerini bilse de
Hayat bazen seni bir otogara bırakır. Elinde bir bilet, kafanda bir hedef, kalbinde koca bir heves ile... Sonra ne mi olur? Hiçbir şey olmaz. Çünkü bir sabah başarıya uyanmak ancak filmlerde olur. Hollywood sıkıcı hazırlık sürecini hızlıca geçiverir. Kahramanımız birkaç mekik, 2 şınav, 3-4 mekik, birazcık da ter sonrası
Ayn Rand’ın 1957 yılında yayınlanmış Atlas Vazgeçti adlı romanı yıllardır felsefi bir manifesto olarak tartışılıyor. Kimine göre bireycilik övgüsü, kimine göre kapitalizmin kutsal kitabı. Ama bütün bu tartışmaların ötesinde, romanın bugünün iş dünyasıyla çarpıcı bir benzerliği var. Hem de bir değil birkaç farklı açıdan. Romanın iddiası günümüzde hâlâ rahatsız
İş dünyası çoğu zaman bir köpekbalığı akvaryumu gibi. Herkes aynı küçük havuzda, aynı balığın peşinde. Sonuç? Kanlı, kıpkırmızı sular. Mavi Okyanus Stratejisi ise kulağımıza şunu fısıldıyor: "Neden başka balıklarla aynı ve kısıtlı kaynaklar için yarışıyorsun?" Ve ekliyor: "Git, kimsenin bilmediği bir denizde kendi balığını yakala." Bu
Hiç düşündünüz mü? Eğer hayal kurmak mümkün olmasaydı, ne durumda olurduk? Bu soruyu soramazdım herhalde, bu satırları ne ben yazabilirdim, ne de siz okuyabilirdiniz. Mağaralarımızda oturup yediklerimizden şikayet mi ederdik acaba? Yoksa şikayet etmek için bile daha iyisinin olabileceğini hayal mi etmek gerekir? Sorular, sorular... Hayal kurmak insanlığın en etkili
Michael Phelps'i tanımayan yoktur herhalde. 39 dünya rekoru, 23 altın olimpiyat madalyası sahibi yüzücü. Hani şu palet gibi ayakları olan, yüzme havuzunu kişisel ofisi haline getirmiş adam. Evinin bir odası adeta kuyumcu dükkanı. Başarısına söyleyecek söz yok ama ben madalya sayısının haksız olduğunu düşünüyorum, açıkçası. Phelps'in
Düşünün. Bir hikayenin en heyecanlı yerinde yazar yazmayı bırakıyor. Üstelik bilerek ve kasten. Bunu okuru çıldırtmak için yapmıyor, aslında kendisini diri tutmak için yapıyor. Çünkü Hemingway beynini daha verimli kullanmanın bir yolunu bulmuş. Tabir-i caizse beynini heklemeyi keşfetmiş. Kullandığı yöntem: Zeigarnik etkisi. Beyin hep der ki, "Bu hikaye
Bugünkü yazımıza şaşırtmacalı bir genel kültür sorusu ile başlayalım. İnsanlığın bildiği en yüksek dağ hangisidir? Eğer siz de benim gibi Everest cevabını yapıştırdıysanız, aynı tuzağa düştünüz demektir. Çünkü sorunun cevabı Mars'taki Olympus Mons 🤷 Tam 21.9 km yüksekliğinde, Everest'in 2.5 katı. Yerel değil, global hatta
Bazı cümleler vardır ki, kısa ama serttir, ve nettir. Tek kelimeyle başlar, ve orada biter. İçinde ne açıklama vardır, ne de özür. Ne "ama" ile yumuşatılır, ne "çünkü" ile meşrulaştırılır. O cümlelerin en önemlisi: Hayır. Evet, aynen öyle. "Hayır" dediğinizde dünya durmaz. İnsanlar sırtını
Bir konu hakkında gerçekten bilgi sahibi misin? Hadi test edelim. Bunu 10 yaşındaki bir çocuğun anlayacağı şekilde anlatabilir misin? Peki ya 5 yaşındakinin? Eğer cevabın "Ama bu konu çok boyutlu…" diye başlıyorsa, geçmiş olsun. Büyük ihtimalle sen de tam anlamıyla bilmiyorsun. Ya da biliyorsan bile kendine güvenmiyorsun. Ve
Herkesin çok sevdiği bir kupası vardır, içinde de favori içeceği, kahve, çay, su. O kupa sabahlarının vazgeçilmez bir parçasıdır, onsuz uyanılmaz. Birlikte çok pazartesiler atlattınız. Bir de kitap eşliğinde Pazar keyifleri. Ama bir gün... Ahh!.. Kupaya eliniz çarpıyor, yavaş çekimde yere düşerken hatıralar film şeridi gibi geçiyor. Gitti güzelim kupa.